Teren szkoły między ulicą Jemiołową, Grochową i nieistniejącą ulicą Karasią (łącznik ulicy Żelaznej), za pierwszą linią zabudowy pierzejowej wzdłuż ulicy, również zagospodarowany był wówczas na potrzeby edukacji. Mieściło się tu Królewskie Katolickie Seminarium dla Nauczycielek. Pierwszy projekt szkoły z 1905 r. opracowany w Berlinie nie został zrealizowany. Kolejny z 1913 r. Wilhelm Palaschewskiego zakładał budowę masywnej bryły budynku z salą gimnastyczną, zapleczem gospodarczym, internatem i mieszkaniami dla nauczycieli. Na terenie szkoły powstał także bogaty program ogrodu. Urządzono teren zieleni o geometrycznej, osiowej kompozycji, z trójkątnym przedogrodem przed wejściem głównym, cztery boczne kwatery od strony ulicy Grochowej z przylegającymi po południowo-wschodniej stronie kortami tenisowymi, a po północno-wschodniej stronie przewidziano ozdoby warzywny ogród dyrektora szkoły. Dziedziniec z trzech stron otaczały szpalery drzew. Obiekt jest niezachowany. Ponadto w dziedzińcu naprzeciwko opisanej szkoły urządzono zieleniec, wewnątrz kwartału zabudowy pomiędzy Grochową a placem Icchaka Lejba Pereca (Rehdigerplatz), którego układ przestrzenny pozostaje czytelny do dziś (zobacz dalej: „Zieleń międzyblokowa przy ul. Pereca i ul.