mały|Trzy Strzały – symbol lewicowych socjalistów Lewica socjalistyczna w Polsce – opozycyjne grupy, frakcje, a także samodzielnie partie polityczne wyłonione z Polskiej Partii Socjalistycznej na skutek rozłamu w kierownictwie lub krytyki jej linii politycznej.
1892–1918 Już na zjeździe paryskim padły głosy domagające się współdziałania z rewolucjonistami rosyjskimi. W organizacji krajowej PPS dochodziło do ostrych protestów przeciw ześlizgiwaniu się partii na pozycje nieproletariackie, nacjonalistyczne. Poszczególne artykuły zagranicznego organu PPS „Przedświtu” były z tych względów przez organizacje terenowe wycinane. Jeden z teoretyków PPS Kazimierz Kelles-Krauz stwierdził, że bliżsi są mu towarzysze z SDKPiL niż „koalicyjni socjaliści”, którzy według niego jawnie odeszli od marksizmu. Istotę sporu jaki toczył się wewnątrz PPS charakteryzował Jan Cynarski, autor pamiętnika o lewicowym działaczu PPS Józefie Kwiatku: „Nie kwestia niepodległości dzieliła. Świadomość polityczna proletariatu polskiego była wysoka. Niepodległa Polska jako republika demokratyczna, w przyszłości socjalistyczna - była hasłem zrozumiałym i nawet popularnym.