Nie ta kwestia niepodległości dzieliła, a kwestia masowości ruchu i stosunku do rewolucyjnego ruchu rosyjskiego”.

Jedyną osobą, która na zjeździe paryskim, która nie chciała zrywać z marksizmem, był Jan Stróżecki.

W maju 1900 roku z PPS wyodrębniła się PPS „Proletariat”, niechętna reformistycznym tendencjom kierownictwa PPS. Istniała do 1908 roku.

Na początku 1906 roku, w czasie przygotowań do VIII Zjazdu PPS nastąpiła bezpośrednia próba rewizji przez „młodych” przyjętego w 1892 roku programu PPS. Próbę tę zwiastowała broszura Maksymiliana Horwitza „Przyczynek do programu PPS”H. Walecki (M. Horwitz), Przyczynek do programu PPS, Warszawa 1906. Broszura wskazywała, że przyjęty na zjeździe paryskim w 1892 roku program PPS opiera się na przesłance, iż ruch rewolucyjny w Rosji nieprędko nabierze decydującego znaczenia dla układu sił klasowych w Imperium Romanowów. Życie obaliło tę przesłankę i życie nakazuje rewizje starego programu - wskazywała broszura. Ta próba podważenia dotychczasowego programu została oficjalnie zaakceptowana na VIII Zjeździe, który uchwalił także konieczność opracowania nowego programu. VIII Zjazd potwierdził dotychczasową linię lewicy partyjnej.