Do otwartego konfliktu między prawicą i lewicą w PPS doszło na IX Zjeździe 1906 roku w Wiedniu. Zjazd postanowił wykluczyć Organizację Bojową z partii. Z lewicowej większości powstała PPS Lewica; grupa wykluczonych zaś, wraz ze swymi zwolennikami, utworzyła PPS Frakcję Rewolucyjną.

PPS Frakcja coraz mniej udzielała się w ruchu robotniczym. W miarę jak wycofywała się z działalności wśród klasy robotniczej Królestwa, przestawiała się coraz bardziej na akcję wojskową, której bazę przeniosła do Galicji. Ta polityka kierownictwa spotkała się z oporem niektórych działaczy PPS Frakcji. Część członków wystąpiła z PPS Frakcji i powołała Robotniczą Partię Polskich Socjalistów. Utworzono Komitet Warszawski, spełniający rolę Komitetu Centralnego i podjęto decyzję o wydawaniu pisma partyjnego pt. „Głos Robotników”. RPPS oparła się na załogach fabryk tworząc komitety fabryczne kierowane przez robotników. Partia dążyła do realizacji ideałów socjalistycznych i niepodległości Polski bez uprzedzeń do rewolucyjnego ruchu rosyjskiego. Był to program wyrażający swoisty kompromis między programem PPS Frakcji, PPS Lewicy i SDKPiL W początkach 1909 r.