Działalność młodzieżowej opozycji znalazła odbicie na dorocznej Warszawskiej Konferencji OMTUR obradującej 24 kwietnia 1932 roku. Postawiona została na niej niezałatwiona zresztą na tym spotkaniu, sprawa nie podporządkowania się radykalizujących się kół: Powązkowskiego i Marymonckiego kierownictwu warszawskiego OM TUR. Rozwinęła się także dyskusja o charakterze politycznym nie przewidziana w porządku obrad. Dyskutanci ostro krytykowali między innymi posunięcia rządu w sprawie szkolnictwa, sądów doraźnych. Działalność grup opozycyjnych, w których krzyżowały się wpływy lewicy socjalistycznej i komunistów, uwidoczniła się zwłaszcza w czasie obrad Warszawskiej Okręgowej Konferencji PPS w lutym 1932 roku. Właśnie spośród młodzieżowych działaczy socjalistycznych głównie rekrutowali się opozycyjni delegaci konferencji. Zamierzali oni wysunąć do warszawskiego OKR PPS „jednostki bardziej zdecydowane, którym ślamazarna polityka będzie obca”. Wpływy lewego skrzydła w organizacji warszawskiej wzrosły o tyle, że jak podaje raport władz bezpieczeństwa na 32 członków OKR 15 to przedstawiciele radykalnego odłamu partii. Powstał nawet zamiar wydawania własnego organu prasowego przez lewe skrzydło partii.