W 1788 roku Antoni Węgierski sprzedał miasto królowi pruskiemu, Wilhelmowi Fryderykowi II, dzięki czemu Rybnik uzyskał statut wolnego miasta królewskiego (immediatowego), co wpłynęło na poprawę życia rybniczan, m.in. zniesiono poddaństwo oraz zaczęto przebudowę miasta – drewniane budynki zastąpione zostały murowanymi. Już w rok po zakupie stary zamek piastowski przekształcono w ośrodek dla inwalidów wojennych. W latach 1796–1801 wzniesiono kościół Matki Bożej Bolesnej, który stał się główną świątynią miasta. Gwałtowny rozwój górnictwa węgla kamiennego na całym Górnym Śląsku, w tym również w rejonie Rybnika skutkował powstaniem pod koniec XVIII wieku w Rybniku Królewskiego Urzędu Górniczo-Hutniczego.
Weduta Rybnika powstała u schyłku XVIII wieku ukazuje małe miasteczko usadowione pomiędzy dwiema dominantami – kościołem parafialnym oraz zamkiem. Były to nie tylko architektoniczne dominanty, ale również symbole odzwierciedlające ich faktyczną pozycję w mieście i okolicy.