Jurydyki Lublina – zespół jurydyk otaczających Lublin właściwy („miasto w murach”) funkcjonujących od XVI do XVIII – XIX w.
Były to tereny podmiejskie wyjęte spod władzy mieszczan. Część z nich należała do szlachty, część – do duchowieństwa, w tym do zakonów i parafii. W szczytowym okresie zajmowały 96% powierzchni nadanej miastu przez Władysława I Łokietka. Były szczególnie liczne w okresie świetności Lublina (do połowy XVII w.). Doprowadziły miasto do gospodarczego upadku, ale spowodowały też, że przedmieścia stały się na trwale zagospodarowane.
Przyczyny zjawiska i znaczenie dla miasta Pierwsze lubelskie jurydyki zaczęły powstawać w XV w, a w XVI w. nastąpił gwałtowny wzrost ich liczby. Wpływały na to czynniki ogólnopolskie, ale też lokalne. Czynnikiem ogólnopolskim był m.in. wzrost cen żywności w XVII w., dzięki któremu jurydyki rolnicze przynosiły znaczne dochody. Do czynników drugiego rodzaju należały: charakter Lublina jako ważnego ośrodka handlowego i utworzenie Trybunału Koronnego (1578).