Jurydyki były zwolnione z opłat miejskich i konkurowały gospodarczo z miastem. Ich istnienie utrudniało administrowanie miastem, na przykład remonty dróg czy pobieranie podatków. Radykalnie zmniejszyła się powierzchnia miasta. Z drugiej strony dzięki nim na terenach miejskich nadanych w 1317 rozwijała się zabudowa – grunty te nie pozostawały terenami wyłącznie rolniczymi.
Liczba i rozmieszczenie W połowie XV w. spod władzy mieszczan została wyjęta jurydyka szpitala św. Ducha. W 1564 jurydyki zajmowały 26 ze 100 łanów gruntów należących do Lublina. W 1570 były to 34 łany. Do połowy XVII w. jurydyki zajmowały 80% terenów należących do miasta, a w 1660 miasto nie kontrolowało aż 94% swoich gruntów.
W połowie XVII w. ponad sto jurydyk miało charakter czysto miejski. Były to małe działki, na których zbudowano dwory i pałace szlacheckie. Oprócz nich na przedmieściach istniały rzadziej zabudowane jurydyki o charakterze rolnym, rzemieślniczym i handlowym. W 1649 instrukcja dla posłów miejskich na sejm wspomina o 23 takich jurydykach.
W 1660, po najazdach i stratach wojennych, jakie nastąpiły w połowie XVII wieku, do największych jurydyk należały: