Młode wylatują z gniazda około 45–50 dniach po wykluciu, pozostają z rodzicami przez okres 2 lub więcej lat i w pierwszym roku, a czasami nawet dłużej, są karmione przez rodziców.
Status zagrożenia i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN dzięcioł magellański jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (od 1988 roku LR/lc – Lower Risk/least concern, od 2004 roku LC – Least Concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale gatunek ten opisywany jest jako dość rzadki. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na wylesianie w obrębie zasięgu występowania gatunku. W przypadku 20 ostoi ptaków IBA BirdLife International uznaje dzięcioła magellańskiego za jeden z gatunków kwalifikujących, tj. takich, na podstawie których obecności wyznacza się te ostoje: 8 z nich znajduje się w Argentynie (m.in. Park Narodowy Lanín, Park Narodowy Los Glaciares, Park Narodowy Lago Puelo), a 12 w Chile (m.in. Park Narodowy Chiloé, Park Narodowy Conguillío, Park Narodowy Huerquehue, Park Narodowy Puyehue).
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Dzięciołowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1827 roku Kategoria:Fauna Argentyny Kategoria:Fauna Chile