Szinkarenki (w starszej literaturze błędnie wiąże się tę modyfikację z samolotami Jak-1).
Niewielką część samolotów Jak-7B wykonano w wariancie przystosowanym dla celów jednostek obrony powietrznej (PWO). Wyposażono je w radiopółkompas RPK-10 w tylnej kabinie i reflektor do lądowania na lewym skrzydle, do działań nocnych.
Jak-7W thumb|Jak-7W Po zaspokojeniu największych potrzeb w zakresie myśliwców, ponownie podjęto produkcję wersji szkolno-treningowej, oznaczonej Jak-7W (wywoznoj). Od marca 1942 do grudnia 1943 wyprodukowano ich 597 sztuk, w tym 87 przebudowano z Jaków-7B. Wersja ta, w odróżnieniu od poprzednich, nie posiadała uzbrojenia i miała stałe podwozie, z kołami lub nartami.
Warianty rozpoznawcze Po ataku Niemiec na ZSRR, część samolotów wersji Jak-7UTI była dostosowana do zadań rozpoznawczych przez instalację aparatu fotograficznego AFA-1M. Spotykane jest dla nich nieoficjalne oznaczenie Jak-7R.
W październiku 1943 testowano wariant Jak-7B przystosowany do instalacji aparatu AFA-1M w drugiej kabinie. Około 350 z samolotów Jak-7B zbudowano w tej wersji, lecz jedynie część była następnie używana jako rozpoznawcze.