Użycie Samoloty Jak-7UTI, mimo małej ilości, a następnie Jak-7W były istotnym szczeblem szkolenia większości radzieckich pilotów myśliwskich, którzy byli szkoleni podczas wojny. Zastąpione następnie zostały przez szkolne wersje Jaka-9.
Wersje myśliwskie Jaków-7 zaczęły wchodzić do akcji zimą 1941 roku. Wczesne ich wersje, z racji stosunkowo niewielkich ilości, stanowiły jedynie uzupełnienie innych radzieckich myśliwców, zwłaszcza podstawowych we wczesnym okresie wojny radziecko-niemieckiej Jaków-1. W porównaniu z Jakiem-1, przy takim samym uzbrojeniu, miały one nieco słabsze osiągi, głównie prędkość maksymalną i prędkość wznoszenia, lecz jedynie niewiele gorszą manewrowość. Podobnie jak Jaki-1, ogólnie ustępowały niemieckim myśliwcom, zwłaszcza w manewrowości pionowej i prędkości; miały natomiast lepszą od nich manewrowość w poziomie i doświadczeni piloci mogli skutecznie walczyć z myśliwcami nieprzyjaciela w walce kołowej. Były poza tym dość proste w pilotażu i charakteryzowały się dobrymi własnościami lotnymi.