Henryk I z Podiebradów (Starszy, ur. 15 maja 1448, zm. 24 czerwca 1498, w Kłodzku) – książę ziębicki i hrabia kłodzki od 1465 (do 1471 z bratem Wiktorynem), władca na Podiebradach w latach 1471–1495, od 1495 książę oleśnicki i wołowski.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Był czwartym dzieckiem i najmłodszym z trzech synów husyckiego króla czeskiego Jerzego z Podiebradów oraz Kunegundy z Šternberka. W wieku siedmiu lat 15 kwietnia 1455 został zaręczony z córką wojewody siedmiogrodzkiego Mikołaja Ujlaki – Hieronimą. Planowane małżeństwo miało zapewnić rodowi wpływy na Węgrzech, jednak zmiana kursu politycznego skłoniła Jerzego do zerwania zaręczyn i zawarcia w imieniu syna 25 listopada 1460 układu przedmałżeńskiego z Urszulą Brandenburską, córką elektora Albrechta III Achillesa Hohenzollerna.
7 grudnia 1462 Henryk wraz z rodzeństwem został podniesiony przez cesarza Fryderyka III do godności księcia Rzeszy, co umożliwiło nadanie mu przez ojca w dniu 16 grudnia 1465 r. - pomimo niedynastycznego pochodzenia - księstwa ziębickiego i hrabstwa kłodzkiego (wspólnie z braćmi Boczkiem z Kunstatu i Wiktorynem).