Po upadku napoleońskiej Francji i zajęciu Paryża przez wojska koalicji, Humboldt postanowił pozostać w stolicy, co spotkało się z krytyką prasy niemieckiej, podważającej pruski patriotyzm naukowca.
Jeszcze w 1814 r. próbował uzyskać zgodę Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej na odbycie podróży naukowej do Indii oraz w Himalaje. Ponowną próbę uzyskania zgody Brytyjczyków na wyjazd podjął podczas wizyty w Londynie w 1817, znów bez rezultatu. Po raz trzeci podjął próbę w 1818, i wówczas był już bliski sfinalizowania wyprawy. Jednak wobec kolejnej odmowy Kompanii, zniechęcony Humboldt zrezygnował ostatecznie z planów wyjazdu.
W 1827 r., wobec postępującego upadku znaczenia Paryża jako ośrodka naukowego, i w obliczu nalegań cesarza Fryderyka Wilhelma, Humboldt powrócił do Berlina. Tam przebywał na jego dworze jako szambelan. Wykładał geografię na uniwersytecie berlińskim. W stolicy Prus posiadał już wówczas status celebryty, a jego otwarte wykłady cieszyły się wielką popularnością. We wrześniu 1828 zorganizował w Berlinie olbrzymią konferencję naukową, w której uczestniczyło około 500 uczonych. W dalszym ciągu jednak starał się odbyć kolejną wielką wyprawę naukową.