Papież zalecił, by wierni poruszali się lewą stroną, gdyż prawej ręki używano do pozdrowień oraz trzymania broni.
Na początku XVII w. w Japonii cesarski dekret nakazał wszystkim obowiązkowo poruszać się lewą stroną drogi, gdyż samurajowie noszący miecz po lewej stronie ciała często zahaczali o siebie w tłoku. Z tego samego powodu we Francji zwyczajowo piesi ustępowali miejsca jadącej konno czy w powozach arystokracji, która poruszała się lewą stroną drogi. W efekcie większość ludności poruszała się po prawej stronie.
Jako pierwsza ruch prawostronny wprowadziła w 1758 r. Dania. Początkowo nowe regulacje obowiązywały jedynie w Kopenhadze, a od 1793 r. wprowadzono je w całym państwie. Możliwe, że nowe prawo wprowadzono, opierając się na doświadczeniach rosyjskich, gdzie większość ruchu odbywała się po prawej stronie – choć nie było to prawnie uregulowane. Jednocześnie król Wielkiej Brytanii Jerzy II w 1773 r. uregulował sposób poruszania się w pasie drogowym, sankcjonując ruch lewostronny jako korzystniejszy dla woźniców. W 1794 r. rewolucyjne władze francuskie wprowadziły dla wszystkich uczestników ruchu obowiązkowy ruch prawostronny, by dostosować go do sposobu, w jaki dotychczas poruszał się lud.