Zarządzenie nie natrafiło na opór ze strony szlachty, która po rewolucji dość szybko zaczęła poruszać się po prawej stronie, by nie narażać się na agresję pozostałych ludzi.
Dość powszechny jest pogląd przypisujący Napoleonowi wprowadzenie ruchu prawostronnego, ten jednak jedynie popularyzował go w podbitych przez siebie krajach. Niewątpliwie jednak Napoleon z wykorzystaniem ruchu prawostronnego umiał wywoływać zamęt w oddziałach wojskowych swoich przeciwników, przygotowanych do ewentualnych bojów spotkaniowych z żołnierzami poruszającymi się (jak wszyscy do tej pory) lewą stroną. Po epoce wojen napoleońskich ruch prawostronny obowiązywał we Francji i innych rejonach uprzednio okupowanych przez Francję (m.in. w krajach niemieckich i Belgii), a ruch lewostronny utrzymały Wielka Brytania, kraje skandynawskie, Portugalia i Austria, zaś Holandia przywróciła go w miejsce prawostronnego.
We Włoszech stronę ruchu określały władze lokalne, w związku z czym w większości miast obowiązywał ruch lewostronny, a na terenach wiejskich wprowadzono ruch prawostronny. Mediolan jako ostatnie miasto we Włoszech wprowadził ruch prawostronny w 1926 roku.