Zanotowano po jednym przypadku zachorowania na szkarlatynę i ospę.
W połowie lutego 1939 w Zbąszyniu pozostawało 4439 ludzi, w tym 1022 dzieci i młodzieży oraz 248 osób starszych. Ich sytuacja prawna była od początku niejednoznaczna. Większość legitymowała się ważnymi paszportami polskimi, część posiadała przeterminowane, a nieliczni nie mieli żadnych dokumentów tożsamości. Wbrew przepisom o internowaniu, niektórzy Żydzi próbowali nielegalnie opuścić Zbąszyń – czternaście osób przechwycono i prewencyjnie aresztowano. Ścisły nadzór policyjny zastosowano wobec grupy uchodźców austriackich oraz tych osób, które nie miały dokumentów tożsamości.
Do 20 sierpnia 1939 na stałe do Palestyny, Europy Zachodniej i poza Europę (m.in. Paragwaj i USA) wyemigrowało 898 Żydów. Pierwsi opuścili Zbąszyń 23 listopada 1938.