Stanisław Bryliński (ur. w Kamieńcu Podolskim, zm. 10 października 1953 w Łodzi) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, dyrektor teatrów.

Życiorys Jako uczeń warszawskiej Szkoły Handlowej, w 1905 roku wziął udział w strajku szkolnym. W młodości, podczas wakacji w Nałęczowie zetknął się ze Stefanem Żeromskim. Pisarz najpierw namówił Brylińskiego do zorganizowania teatru szkolnego, a następnie dał mu list polecający do Ludwika Solskiego, dzięki któremu został przyjęty do zespołu Teatru Miejskiego w Krakowie.W Teatrze Miejskim Bryliński występował do 1909 roku. Następnie był członkiem zespołu Gabrieli Zapolskiej oraz grał w krakowskim Teatrze Ludowym (1909–1913). W kolejnych latach przeniósł do Warszawy, gdzie występował w Teatrze Polskim (1913–1914).

Po wybuchu I wojny światowej, jako obywatel Austro-Węgier, został ewakuowany w głąb Rosji. Tam grał m.in. w Petersburgu, Mińsku i Moskwie u boku takich aktorów jak Aleksander Zelwerowicz, Bolesław Orliński, Stefan Jaracz czy Juliusz Osterwa. Grał również w filmach rosyjskich. Po zakończeniu walk powrócił do Polski. W latach 1918–1925 występował w Warszawie na deskach Teatrów: Polskiego (1918–1923) i Małego (1924–1925). Wskutek konfliktu ze Związkiem Dyrektorów Teatrów musiał opuścić stolicę.