Udał się do Poznania, gdzie pracował (z małymi przerwami na występy we Lwowie) do 1930 roku (Teatr Nowy, Teatr Polski). W 1929 roku objął kierownictwo Teatru Rewia, działającego podczas Powszechnej Wystawy Krajowej, z którym to zespołem wystawił przedstawienie pt. Kulig w reżyserii Leona Schillera. Następnie pracował w Lublinie (Teatr Miejski 1930–1931), Katowicach (Teatr Polski 1932–1935), Warszawie (Teatr Ateneum 1935, Teatr Wielki 1937), Grodnie (1935–1936) oraz Kaliszu (w zespole Iwo Galla w 1938). Następnie, w 1938 roku przeniósł się do Grodna, gdzie zastał go wybuch II wojny światowej.

Po zajęciu Grodna przez Armię Czerwoną zorganizował w mieście Teatr Polski i kierował nim do przejęcia kierownictwa przez Aleksandra Węgierkę. Po ataku III Rzeszy na ZSRR w 1941 roku przedostał się do Warszawy, gdzie ukrywał się. Został aresztowany przez Niemców i trafił do obozu w Olesznie, skąd zbiegł i do końca wojny ukrywał się w Krakowie.

Po zakończeniu walk powrócił do aktorstwa. Występował w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi (1945) oraz Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze (1945–1947). Lata 1947–1950 spędził w Szczecinie, występując w tamtejszym Teatrze Polskim.