Przywileje te miały na celu zabezpieczenie elektorów przed ewentualnymi naciskami ze strony panującego cesarza w sprawie elekcji jego następcy, w praktyce dawały im dużą samodzielność i osłabiały przez to polityczną spójność Rzeszy Niemieckiej.
W siedemnastym stuleciu do kolegium włączeni zostali: książę bawarski (Herzog von Bayern) oraz książę brunszwicko-lüneburski (Herzog von Braunschweig-Lüneburg).
W 1711 cesarz Karol VI Habsburg w swojej kapitulacji wyborczej musiał dać elektorom prawo do przeprowadzania elekcji następcy za życia aktualnego cesarza (elekcja łac. vivente imperatore), ale bez konsultacji z nim.
Elektorzy Początkowo, zgodnie z ustaleniami Złotej Bulli Karola IV, w kolegium elektorskim zasiadali trzej duchowni: arcybiskup Moguncji, jednocześnie nominalny arcykanclerz Rzeszy; arcybiskup Kolonii, arcykanclerz Włoch; arcybiskup Trewiru, arcykanclerz Burgundii;
oraz czterej elektorzy świeccy: król czeski, arcypodczaszy Rzeszy; hrabia palatyn Palatynatu Reńskiego, arcystolnik Rzeszy; książę saski, arcymarszałek Rzeszy; margrabia brandenburski, arcykomornik Rzeszy;