Istnieją ślady świadczące o tym, że insygnia królewskie, w tym koronę Zwonimira, w czasie anarchii nastałej po śmierci króla Stefana II, trafiły najprawdopodobniej pod opiekę arcybiskupa Splitu, a następnie przeora klasztoru we Vrani.
Chorwacka korona w państwie chorwacko-węgierskim mały|Celestin Medović: Koronacja Władysława na króla chorwacko-węgierskiego, 1403. rok Po zawarciu unii personalnej w 1102 roku Koloman koronował się chorwacką koroną w Biogradzie. Jego następcy, przynajmniej na początku, przybywali do Biogradu, aby się tam odrębnie koronować koroną Królestwa Chorwacji. W 1124 Biograd został doszczętnie przez Republikę Wenecką, ale po tym wydarzeniu władcy do połowy XIII wieku koronowali się osobno na króla chorwackiego i na węgierskiego. Ten zwyczaj przerwał Bela IV, odchodząc od praktyki odrębnej koronacji na króla Chorwacji. Od tego momentu przez pewien czas w historii nie wspomina się o chorwackiej koronie. Temat ten odżył na początku XVI wieku wraz z walkami dynastycznymi. Miasta Dalmacji i większość Chorwacji skupiło się wokół Władysława I, który na uroczyste zaproszenie przybył do Zadaru, gdzie 5 sierpnia 1403 roku w zadarskiej katedrze w obecności wojwody Hrvoja Vukčića Hrvatinića został koronowany na króla Chorwacji przez arcybiskupa Ivana Kanižaja.