Józef Feliks Łazowski (ur. 20 listopada 1759 w Lunéville, zm. 8 października 1812 w Paryżu) – francuski inżynier wojskowy pochodzenia polskiego, hydrotechnik, generał okresu wojen napoleońskich.
Życiorys Urodził się 20 listopada 1759 roku w Lunéville (Lotaryngia). Ojciec jego pochodził z Ciechanowca, pieczętował się herbem Krzywda, przebywał na wygnańczym dworze polskiego króla Stanisława Leszczyńskiego jako jego kuchmistrz.
W latach 1779–1784 Józef Feliks Łazowski studiował w paryskiej Szkole Dróg i Mostów (fr. École des Ponts et Chausses), po jej ukończeniu specjalizował się w budownictwie wodnym. Pracował jako inżynier w portach Dieppe i Cherbourga, był też przez pewien czas dyrektorem kanałów w Orleanie. W latach terroru jakobinów został uwięziony.
W 1794 roku wstąpił do wojska i został kapitanem Korpusu Inżynierów. W tym też roku wysłany został do dyspozycji władz tureckich, gdzie na ich polecenie fortyfikował Chocim, Polankę Akerman, Kilię i Izmaił.