Te pierwsze rejsy miały na celu przede wszystkim wywiezienie jeńców ze strefy bezpośrednich działań wojennych. Japońskie dowództwo wkrótce doszło do jednak wniosku, że mogą być oni z powodzeniem wykorzystywani jako robotnicy przymusowi. Począwszy od kwietnia 1942 roku, w związku z planami budowy Kolei Birmańskiej, „piekielne statki” zaczęły dostarczać kontyngenty jeńców do portów Birmy. Jednostki te zazwyczaj wypływały z Singapuru oraz z portów Jawy, gdyż tamtejsze obozy jenieckie stanowiły główny rezerwuar siły roboczej dla „kolei śmierci”.

Jednocześnie odnotowywano intensywny ruch jenieckich statków na północ, tj. z portów Azji Południowo-Wschodniej i południowego Pacyfiku w kierunku Wysp Japońskich, Korei, Formozy, rzadziej do Chin kontynentalnych. Japończycy nie kierowali się przy tym wyłącznie względami ekonomicznymi. W sierpniu blisko 1,5 tys. jeńców wysłano z Singapuru do Korei, aby w ten sposób „przyczynić się do wykorzenienia uczuć szacunku i podziwu, jakie naród koreański żywi dla Brytanii i Ameryki, oraz ugruntowania wiary w zwycięstwo Japonii”.