17 lutego 1921 roku został mianowany kapelanem garnizonu w Wadowicach, od 12 lipca tego samego roku był kapelanem 20 Pułku Ułanów, a od 20 listopada kapelanem 11 Pułku Ułanów Legionowych. 16 grudnia 1921 roku został zatwierdzony w stopniu kapelana.
16 lutego 1922 roku został mianowany kapelanem garnizonu w Piotrkowie Trybunalskim, od 23 lutego 1922 był kapelanem 1 Szpitala Okręgowego. 1 marca 1926 roku przeniesiono go na stanowisko kapelana 9 Szpitala Okręgowego. 3 października 1928 roku został mianowany proboszczem parafii wojskowej św. Stanisława w Białymstoku. 19 marca 1937 roku awansowany na stopień starszego kapelana. Był również kapelanem oraz członkiem zarządu Oddziału Białostockiego Związku Harcerstwa Polskiego.
Po wybuchu kampanii wrześniowej znajdował się w Białymstoku, gdzie do 13 września zajmował się pogrzebami ofiar nalotów Luftwaffe. 13 września 1939 roku wraz z Komendą Garnizonu Białystok ewakuował się do Wołkowyska, następnie do Lidy, a 17 września do Wilna. 19 września około godziny 11:30 wraz z grupą około 1000 żołnierzy przekroczył granicę polsko-litewską i znalazł się w obozie internowania w Połądze, gdzie następnie pełnił posługę duszpasterską. Od stycznia 1940 roku przebywał w obozie w Wyłkowyszkach, a od 4 kwietnia 1940 w obozie w Kalwarii pod Wilnem.