Po odbyciu kampanii wrześniowej w 1939 r. Witold Gerlicz nie wrócił do zajętych przez Niemców Zakładów Boruta". Początkowo pracował w rolnictwie, a od 1941 r. w Zakładach Przemysłu Spożywczego w Winiarach k. Kalisza, z którymi wcześniej związał się jego brat Karol Gerlicz. W Zakładach tych był współtwórcą technologii wytwarzania kostek „Magi, produkowanych jeszcze po wojnie. Żołnierz Armii Krajowej i uczestnik organizacji przerzutów żywności z Zakładów w Winiarach do oddziałów partyzanckich.
Czasy po 1945 r.
Po 1945 r. wrócił do Zgierza i włączył się w odbudowę zniszczonych podczas wojny Zakładów „Boruta", początkowo jako kierownik Wydziału Barwników Azowych, a po odwilży 1956 r. naczelny inżynier (1956–1961). W czasie tej pracy zaprojektował i nadzorował rozruch bliźniaczej do „Boruty” fabryki „Rokita” w Brzegu, której nazwy również był pomysłodawcą.
Będąc współwłaścicielem, opatentowanego w 1953 r. sposobu wytwarzania środków owado- i bakteriobójczych (Patent Nr 37262) otworzył w odziedziczonej po ojcu fabryce w Zgierzu produkcję tego środka pod handlową nazwą APEX, będącego konkurencją dla wchodzącego wtedy na rynek polski sławnego amerykańskiego środka DDT.