Jednak na początku września 1920 na dworcu kolejowym w Pskowie została, wraz z dwoma innymi osobami, aresztowana przez CzeKa. Przez dłuższy czas była śledzona przez bolszewików. Zdążyła zniszczyć dokumenty, które miała ze sobą. Bolszewicy poddawali ją torturom przez kilka miesięcy. Kilkakrotnie skazywali na karę śmierci, ale nie przyznała się do stawianych jej zarzutów. W więzieniu spędziła prawie 2 lata. 25 stycznia 1922 wróciła do Polski. Wymieniono ją na wyższych oficerów rosyjskich znajdujących się w polskiej niewoli.
Zamieszkała w Warszawie. W 1923 wyszła za mąż za Jerzego Niezbrzydzkiego, z którym miała córkę Teresę Iwonę (ur. 31 lipca 1927). Zilustrowała opracowaną przez męża książkę Polesie. Opis wojskowo-geograficzny i studium terenu wydaną w Warszawie w 1930. Małżonkowie mieszkali w Warszawie przy ul. Śmiałej 66. Od 1934 pozostawali w separacji.
Działała w FIDAC i w Zrzeszeniu KN III POW.
Po wybuchu II wojny światowej wyjechała z córką Teresą do Wilna. Jej dalsze losy nie są znane.