O’Briena (1905–1987), który pokazał Shortowi okaz uznany później za holotyp.
Morfologia Średniej wielkości dzięcioł o stosunkowo krótkim, prostym dziobie w kolorze bladożółtym lub kremowym. Tęczówki czarne, wokół oka naga, niebieskoszara skóra. Nogi silne, szarawe. Pióra głowy tworzą charakterystyczny krzaczasty czub. Głowa w kolorze rdzawoczerwonym. Samce mają jasnoczerwony obszar w okolicach policzków i za okiem, który nie występuje u samic. Podbródek i gardło w tym samym kolorze co cała głowa. Przednia część szyi i górna część piersi czarna. Górna część ciała, kuper, górne pokrywy skrzydeł i grzbiet koloru od żółtego do kremowego lub płowożółtego. Na pokrywach czarne prążki, których ilość i wielkość zwiększa się na lotkach drugiego rzędu. Lotki pierwszego rzędu kasztanowe z ciemniejszymi obrzeżami. Ogon czarny. Długość ciała 26,5–38 cm, masa ciała 85–105 g.
Zasięg występowania Dzięcioł brazylijski występuje we wschodniej i północno-wschodniej Brazylii w stanach Maranhão, Piauí, Tocantins, Goiás i południowo-wschodniej części Mato Grosso. Jest gatunkiem osiadłym. Zasięg jego występowania według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 861 tys. km².