Bitwa pod Bejrutem – starcie między eskadrą włoską a turecką, stoczone 24 lutego 1912 roku, w trakcie wojny włosko-tureckiej, zakończone zniszczeniem eskadry tureckiej.
Akcja była wynikiem obaw włoskich o możliwość zaatakowania ich jednostek transportujących zaopatrzenie do Włoskiej Afryki Wschodniej. Kontradmirał , z krążownikami „Giuseppe Garibaldi” i „Francesco Ferruccio”, typu Garibaldi, został wysłany by zneutralizować to zagrożenie.
Każdy z włoskich okrętów miał 1 działo 254 mm, dwa – 203 mm, 14 – 152 mm i lżejszą artylerię oraz 4 wyrzutnie torpedowe. Były to też okręty stosunkowo szybkie (do 20 węzłów) i dobrze opancerzone (120 mm na pasie burtowym). Stacjonująca w Bejrucie eskadra osmańska składała się ze starego okrętu pancernego, „”, rozwijającego 12 węzłów i uzbrojonego w 4 działa 150 mm i 3 – 76 mm, oraz nowego torpedowca „Ankara” (2 × 37 mm, 2 wyrzutnie torped 356 mm, 24 węzły).
Włoska eskadra przybyła pod Bejrut o poranku 24 lutego. Turecki dowódca wysłał łódź z parlamentariuszami, która wróciła z żądaniem oddania obu okrętów w ręce włoskie oraz groźbą otwarcia ognia, jeśli odpowiedź nie zostanie otrzymana przed godziną 9.