Zagadnieniem spornym w pracy duszpasterskiej w wojsku była sprawa błogosławienia małżeństw. Uchwała Konferencji Biskupów Polskich z sierpnia 1919 ustalała, że nie istnieją osobne diecezje wojskowe i parafie wojskowe. Kapelani i proboszczowie garnizonów oraz dywizji nie posiadali zatem w tym zakresie praw proboszczowskich i błogosławienia małżeństw mogą wykonywać tylko o ile ordynariusz miejsca ich do tego upoważni, lub o ile następuje porozumienie między duchowieństwem parafialnym a duchowieństwem wojskowym zatwierdzone przez władzę duchowną.

Władze wojskowe określiły godła dla kapelanów. Godłem dla kapelanów wyznania rzymsko-katolickiego był krzyż chrześcijański, dla wyznań ewangelickich był krzyż zachodni gotycki, dla wyznania prawosławnego – krzyż wschodni potrójny, dla wyznania mariawickiego – monstrancja okolona promieniami, a dla religii mahometańskiej – półksiężyc. Duchowieństwo na mundurach nosiło „łapkę” barwy kurtki, wypustka fioletowa.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Służba duszpasterska Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojna polsko-bolszewicka