Oprócz posług duchownych obowiązani są dbać o podniesienie poziomu estetycznego wojskowych, służyć im przykładem i radą, nieść pociechę, łagodzić spory i rozbudzać uczucia koleżeństwa, zachęcać do sumiennego wykonywania obowiązków i przestrzegać dyscypliny, podnosić ducha w chwilach zmęczenia i niebezpieczeństwa. Kapelani wojskowi w czasie wojny obowiązani są: obchodzić okopy, w czasie bitwy być w punkcie opatrunkowym swego pułku lub w miejscu wskazanym przez dowódcę pułku.
Podstawową formą działalności oświatowo-wychowawczej były pogadanki prowadzone wśród wojsk przebywających na zapleczu frontu, jak i tych będących na linii frontu. Kapelani wojskowi i rabini mieli przede wszystkim troszczyć się o narodowe i moralne powinności wobec Ojczyzny w świadomości żołnierzy, zapoznawanie ich z etyką życia społecznego, w tym uczenie tolerancji wobec innych wyznań. Elementy wychowawcze zawarte były też w kazaniach głoszonych z okazji świąt państwowych i wojskowych.