Skamieniałości znalazł w tym samym miejscu Alexander McKay. Dokładna data odkrycia nie jest znana, ale wedle katalogu Canterbury Museum musiało się to odbyć jeszcze przed 1888. Skatalogowano je jako CM Zfr 73 i CM Zfr 91. Były to dwa elementy czaszki. Zfr 73 obejmował część żuchwy z kośćmi kwadratową i łuskową, z zachowanym wyrostkiem paroccipital process. Zfr 91 obejmował fragment czaszki (dużej czaszki, jak pisali później Hiller i Mannering), obejmujący część prawej kości skrzydłowej, kość klinową podstawową, kość potyliczną podstawową, zmiażdżoną prawą kość łuskową i kość kwadratową. Początkowo uznano, że pochodzą od różnych osobników.
Sytuacja zmieniała się z publikacją autorstwa Hiller i Mannering w 2004 w piśmie wydawanym przez Canterbury Museum, gdzie umieszczono skamieniałości. Badacze doszli do wniosku, że oba fragmenty czaszki pochodzą z tego samego osobnika, dużego plezjozaura. Istotnie, jak zauważyli Otero et al., fragmenty obejmują uzupełniające się fragmenty czaszki, mają odpowiadające sobie rozmiary, nie ma żadnych nakładających się elementów, a stopień mineralizacji kości jest taki sam. Podobny jest też sposób uszkodzenia kości poprzez ich zmiażdżenie, erozję i dezintegrację.