Hiller i Mannering porównali znalezisko do sympatrycznego Mauisaurus haasti, jednak w części systematycznej swej pracy określili opisywany okaz jako po prostu niezidentyfikowanego bliżej Elasmosauridae.
Lokowało by to rzeczone znalezisko w bogatej faunie nowozelandzkich plezjozaurów z kredy późnej. Wyróżniono już wcześniej 7 gatunków, aczkolwiek część z nich stało się później nomina dubia. Z zachowanch wymienia się opisaną w 2002 Kaiwhekea, zaliczoną przez Cruickshanka et al. do Cryptoclididae, a później do Aristonectidae, przemianowanych jeszcze później na Aristonectinae, a także Tuarangisaurus z elasmozaurów spoza Aristonectinae, i w końcu Mauisaurus, kreowany przez Hectora jeszcze w XIX wieku. Ponadto w Nowej Zelandii znajdywano nieokreślone bliżej szczątki Polycotylidae czy Pliosauroidea.
Okaz wyróżniał się jednak od znanych wcześniej plezjozaurów niespotykaną dotąd kombinacją cech. Jego czaszka była nieco krótsza i węższa od należących do Aristonectes i Kaiwhekea, wyższa od Aristonectes, choć niższa od Kaiwhekea. Panewka stawu żuchwowego była zaokrąglona, gruba, podobnie nieco do obserwowanej u Kaiwhekea. Kość łuskowa miała wyrostek grzbietowy skierowany tylko-bocznie, tworzący wgłębienie w kształcie litery A. Tutaj również Otero et al.