widzą podobieństwo do Kaiwhekea, różnicę natomiast stwierdzają w grubszych gałęziach grzbietowych. Z kolei wyrostek paroccipital process nie przypomina rozmiarami swych homologów u innych Aristonectinae, krótszy i bardziej krępy od nich. Jego koniec dalszy był poszerzony grzbieto-brzusznie, spłaszczany zaś aksjalnie, z wklęsłą powierzchnią grzbietową a wypukłą brzuszną. Nasuwa tutaj na myśl wyrostek Libonectes.
W 2016 Otero, R. A., O'Gorman, J. P., Hiller, N., O'Keefe, F. R. i Fordyce, R. E. opublikowali w piśmie Journal of Vertebrate Paleontology publikację zatytułowaną Alexandronectes zealandiensis gen. et sp. nov., a new aristonectine plesiosaur from the lower Maastrichtian of New Zealand ("Alexandronectes zealandiensis gen. et sp. nov., nowy plezjozaur z Aristonectinae z dolnego mastrychtu z Nowej Zelandii"). Nazwa rodzajowa upamiętnia Alexandra McKaya, który odkrył kości. W rodzaju umieszczono gatunek Alexandronectes zealandiensis. Epitet gatunkowy odwołuje się do obejmującego tereny współczesnej Nowej Zelandii mikrokontynentu Zelandii, który oderwał się od superkontynentu Gondwany w epoce