Kanonierki typu Kastamonu, określane też jako typ Yozgat – typ kanonierek parowych marynarki Imperium Osmańskiego, z początku XX w. Okręty te służyły podczas wojen włosko-tureckiej, w czasie której zatopiono jedną z nich i I wojny światowej, w której zniszczono drugą. Ich nieco powiększoną kontynuacją były kanonierki typu Taşköprü.
Okręty zamówiono 15 sierpnia 1904 roku w stoczni Gebrüder Sachsenberg w Roßlau, stępki położono już w październiku, a wodowano w kwietniu następnego roku. Kanonierki miały charakterystyczny wysoki komin, dwa palowe maszty i nadburcia na całej długości okrętu. Miały stalowe kadłuby z dziobnicą taranową, o długości 42,2 m (40,4 m na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokości 5,8 m i zanurzeniu 1,8 m, wyporności normalnej 185 ton, a pełnej 240 ton (Conway’s... podaje długość 40 m, szerokość 9 m). Okręty wyposażone były w jedną pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 460 KM, napędzającą jedną śrubę; parę dostarczał pojedynczy kocioł opalany węglem, którego zapas wynosił 40 ton. Maszyny i kotły były także produkcji Gebrüder Sachsenberg. Rozwijały prędkość 12 węzłów.