Wyposażone były w reflektor na pomoście, dwie szalupy, dwie kotwice admiralicji, miały też możność rozpięcia tropiku nad pokładem, co było przydatne w służbie w gorącym klimacie Morza Czerwonego, gdzie miały służyć jako jednostki antyprzemytnicze. Załoga liczyła 3 oficerów i 9 marynarzy.
Służba Okręty służyły jako patrolowce na Morzu Czerwonym. W chwili wybuchu wojny włosko-tureckiej zostały one zawezwane do kraju. „Kastamonu” wraz z kanonierkami „Gökçedağ”, „Refahiye”, „Ayintab”, „Ordu” i „Bafra” typu Taşköprü utknęły z braku paliwa w porcie Al-Kunfuza i zostały tam 7 grudnia 1912 roku zniszczone przez włoski krążownik „Piemonte” i niszczyciele „Artigliere” i „Garibaldino” w bitwie w zatoce Kunfuza.
„Yozgat”, wraz z kanonierkami „Taşköprü”, „Malatya” i „Beyruth”, oraz krążownikiem „Peyk-i Şevket” były internowane w Suezie i zostały zwolnione po zakończeniu działań wojennych i wycofaniu się wojsk tureckich z Cyrenajki w styczniu 1913.
W czasie I wojny światowej „Yozgat” wszedł w skład flotylli dardanelskiej, a następnie operował na Morzu Czarnym. „Yozgat” został zatopiony wraz z „Taşköprü” przez rosyjskie niszczyciele 10 grudnia 1915 roku, podczas próby niesienia pomocy SM UC-13, który utknął na mieliźnie.
Przypisy
Bibliografia
Kastamonu