Deklinacja II Rzeczowniki deklinacji II rodzaju nijakiego mają w mianowniku l. poj. końcówkę –um, natomiast rodzaju męskiego – końcówkę –us lub Ø (brak końcówki, co dotyczy tych zakończonych na –er i rzeczownika vir). Niektóre z tematem zakończonym na –er mogą gubić w nim samogłoskę e we wszystkich formach prócz mianownika i wołacza l. poj. Porównaj: puer – puerī; ager – agrī. Nazwy własne zakończone na –ius oraz rzeczownik fīlius mają nietypową końcówkę wołacza l. poj. –ī. Zamiast końcówki –iī spotyka się czasem samo –ī.
Deklinacja III Rzeczowniki III deklinacji mają różne zakończenia w mianowniku. Można tu wyróżnić: odmianę spółgłoskową z końcówką ablatywu w l. poj. –e, dopełniacza l. mn. –um, a w rodzaju nijakim – z końcówką mianownika, biernika i wołacza –a. odmianę samogłoskową z końcówkami odpowiednio: –ī, –ium, –ia odmianę mieszaną z końcówkami odpowiednio: –e, –ium, –ia.
W bierniku l. mn. zarówno rzeczowniki, jak i przymiotniki odmiany samogłoskowej i mieszanej r. męskiego i żeńskiego obok typowej końcówki –ēs mogą przyjmować także oboczną końcówkę –īs.
Nazwy miast i rzek odmiany samogłoskowej z końcówką –is (np. Tiberis ‘Tyber’) a także kilka rzeczowników pospolitych rodzaju żeńskiego (np. turris ‘wieża’) mają w bierniku l. poj.