Przymiotniki deklinacji I i II Można wyróżnić dwie główne grupy przymiotników. Pierwszą z nich można określić „przymiotnikami deklinacji I i II”. W tej grupie przymiotniki w rodzaju męskim i nijakim odmieniają się według II deklinacji, natomiast w rodzaju żeńskim – według deklinacji I. W efekcie w mianowniku l. poj. pojawiają się trzy charakterystyczne końcówki – odpowiednio –us, –um, –a (np. bonus – bonum – bona ‘dobry – dobre – dobra’). Podobnie jak w przypadku rzeczowników II deklinacji, niektóre mogą kończyć się na –er, a w odmianie zachowywać e (np. līber – līberī ‘wolny – wolnego’) lub je gubić (np. pulcher – pulchrī ‘piękny – pięknego’).
Przymiotniki deklinacji III Drugą główną grupę przymiotników stanowią przymiotniki deklinacji III. Większość z nich wykazuje odmianę samogłoskową, tj. końcówką ablatywu w l. poj. jest –ī, końcówką dopełniacza l. mn. jest –ium, a w rodzaju nijakim końcówką mianownika, biernika i wołacza jest –ia. W l. poj. dla biernika r. męskiego i żeńskiego końcówką jest zawsze –em.