Rzeczowniki pochodzenia greckiego (zarówno pospolite, jak i nazwy własne) były na ogół przystosowywane do łacińskich deklinacji I, II lub III. Jednak w epoce augustowskiej występowały silne tendencje do zachowywania greckich końcówek. W związku z tym rzeczowniki te nie zawsze w pełni przyjmowały łaciński wzorzec odmiany i występowały różne formy oboczne. Przykładowo rzeczownik āēr ‘powietrze‘ mógł w dopełniaczu l. poj. przybierać łacińską końcówkę –is (āeris) lub grecką –os (āeros), a w bierniku mógł mieć grecką końcówkę –a (āera) lub łacińską –em (āerem).
Odmiana przymiotników Przymiotnik odnoszący się do danego rzeczownika musi być zgodny z nim pod względem liczby, rodzaju i przypadku. W łacinie przymiotniki niekoniecznie muszą stać w zdaniu obok rzeczowników, dlatego to uzgodnienie jest szczególnie istotne – w rozbudowanym zdaniu pozwala rozpoznać, który z rzeczowników opisywany jest danym przymiotnikiem.