Język wolio, także: baubau, buton (a. butung) – język austronezyjski używany na wyspie Buton w Indonezji (prowincja Celebes Południowo-Wschodni). W 2004 roku stwierdzono, że posługuje się nim 65 tys. osób. Inne dane szacunkowe (2016) sugerują, że ma 30 tys. użytkowników.
Swoim zasięgiem obejmuje przede wszystkim rejon miasta Baubau w południowo-zachodniej części wyspy. Jego użytkownicy zamieszkują również inne regiony kraju, w tym miasto Makasar, Ambon na Molukach i indonezyjską część Nowej Gwinei. Dokładna ich liczebność jest nieznana. Nazwa „Buton” odnosi się zarówno do tego języka, jak i grupy etnicznej Wolio. Poza regionem Buton to ogólna nazwa różnych grup ludności z prowincji Celebes Południowo-Wschodni. Czasami ludność Buton jest mylnie utożsamiana z Badżawami (Bajau), ze względu na skojarzenie z tradycjami morskimi.
Jeden z najbardziej istotnych języków regionu, o własnej tradycji literackiej i znaczeniu ponadlokalnym. Pobliski język cia-cia, związany z południową częścią Butonu, ma zdecydowanie niższy status społeczny. Wolio jest blisko spokrewniony z kamaru. Poza tym jest dość odrębny od pozostałych języków wyspy (w tym cia-cia);