nie wykazano też, by był genealogicznie bliski językowi muna. Charakter jego związków z językami regionu mógł zostać zatarty wskutek intensywnego kontaktu z innymi historycznie znaczącymi językami.
Należy do najlepiej i najwcześniej poznanych języków wysp w pobliżu południowo-wschodniego Celebesu. Został opisany w postaci opracowania gramatycznego The Wolio Language (1952, wyd. 2. 1988) oraz słownika Kamus Bahasa Wolio (Wolio-English-Indonesian) (1987). W latach 80. XX w. ukazały się materiały powstałe pod auspicjami Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa: praca gramatyczna Struktur Bahasa Wolio (1983) oraz słownik Kamus Wolio – Indonesia (1985).
Rozwinął piśmiennictwo na bazie alfabetu arabskiego. Historyczny język (Buton). Dawniej służył jako lingua franca wyspy Buton (w tej roli został w ogromnej mierze wyparty przez indonezyjski język narodowy). Wykazuje wpływy słownikowe innych języków (m.in. malajskiego, arabskiego i niderlandzkiego). Dodatkowo wchodził w kontakt z różnymi językami wschodniej Indonezji, takimi jak ternate, makasarski i bugijski. Sama nazwa „buton” jest zapożyczeniem z języka ternate ( – „targowisko”), nawiązującym do względów historycznych.