Na kongresie berlińskim (1878) Ristić reprezentował stronę serbską, osiągając umiarkowane sukcesy w zakresie przyłączenia przez Serbię nowych terytoriów (10 000 km²). Podał się do dymisji po odmowie podpisania układu handlowego z Austro-Węgrami, który określał jako przejaw zależności ekonomicznej od Wiednia.
W 1887, król Milan I powołał Risticia na stanowisko premiera rządu koalicyjnego. W okresie, kiedy kierował rządem został przygotowany projekt nowej konstytucji, którą uchwalono już po dymisji Risticia, w roku 1889. Po abdykacji króla Milana w 1889, Ristić ponownie znalazł się w składzie rady regencyjnej (wspólnie z Milovoje Blaznavacem i Jovanem Gavriloviciem). W 1893 nowy władca, Aleksander nakazał zamknąć w pałacu członków rady regencyjnej, w tym Risticia i samodzielnie przejął władzę, powierzając Narodowej Partii Radykalnej misję formowania nowego rządu. Ristić po uwolnieniu wycofał się z działalności politycznej.