Mariem Golde Mire, znana jako Gola Mire (ur. 1911 w Rzeszowie, zm. 19 kwietnia 1943 w Krakowie) – żydowska działaczka ruchu oporu podczas II wojny światowej.

Życiorys Urodziła się w 1911 roku w Rzeszowie w majętnej, religijnej rodzinie. Jako nastolatka dołączyła do organizacji Ha-Szomer Ha-Cair, w której szybko stała się znaczącą postacią. Gdy jej rodzice wyjechali do Belgii, na prośbę organizacji Mire przeniosła się do Lwowa, gdzie znajdowała się galicyjska centrala Ha-Szomer Ha-Cair. W 1932 roku została jednak wydalona z organizacji za zbyt radykalnie lewicowe poglądy, po czym nawiązała współpracę z Polską Partią Komunistyczną. W 1936 roku współorganizowała strajk w fabryce „Kontakt”, w której sama pracowała, za co została skazana na 6 miesięcy aresztu. Po odzyskaniu wolności zaczęła organizować komórki komunistyczne w okolicach Przemyśla, za co wraz z dwunastoma innymi działaczkami znowu została skazana na karę więzienia. Podczas procesu, w trakcie którego kobiety broniły się same, Mire wygłosiła mowę na temat kraju i równości społecznej, która poruszyła słuchaczy, w tym prokuratora, który podarował jej później kwiaty. Mire została skazana na 12 lat więzienia. W 1938 roku została przeniesiona do zakładu w Bydgoszczy-Fordonie.