Po wybuchu II wojny światowej udało się jej wydostać wraz z grupą więźniarek z zamkniętego i porzuconego przez służbę więzienia i uciec przed wkroczeniem Niemców na wschód. We Lwowie wyszła za mąż za działacza komunistycznego Aleksandra Hausmana i dołączyła do rady miasta. Po ataku Niemiec na ZSRR Hausman wyruszył na wschód, by dołączyć do szeregów Armii Czerwonej, a Mire, która była w ostatnich miesiącach ciąży, pozostała. Urodziła w ukryciu, sama przecinając pępowinę. Zimą 1941 roku dotarła do rodziny w getcie krakowskim, jej syn zmarł. Dochodząc do zdrowia po trudnej drodze do Krakowa i po stracie dziecka, zaczęła pisać wiersze adresowane mężowi i dziecku, tworząc w jidysz, po hebrajsku i po polsku. Z czasem dołączyła do podziemia, gdzie posługiwała się pseudonimem „Lidka”, oraz zaprzyjaźniła się z lokalnymi działaczami. W końcu opuściła getto i dołączyła do dawnych towarzyszy. Wraz z Herszem Baumingerem odegrała kluczową rolę w grupie „Iskra”, która zajmowała się sabotażem. Nazwa grupy prawdopodobnie nawiązywała do jej pierwszej akcji: podpalenia garażu z ciężarówkami SS. Pod wpływem Mire „Iskra” dołączyła do Gwardii Ludowej i została jedną z najbardziej aktywnych komórek w Krakowie.