Kazimierz Piotr Hieronim Stadnicki (ur. 29 czerwca 1808 w Żmigrodzie, zm. 9 kwietnia 1886 we Lwowie) – historyk polski, członek Akademii Umiejętności w Krakowie, hrabia.
Był synem hrabiego Antoniego właściciela Żmigrodu i Józefy z książąt Jabłonowskich, bratem Aleksandra (prawnika, autora prac historycznoprawnych). Nauki początkowe pobierał w domu, gdzie zachęcony przez ojca zainteresował się historią; w latach 1826–1830 studiował prawo na Uniwersytecie Wiedeńskim studia ukończył bez stopnia naukowego, później jednak tytułował się doktorem praw. W latach 1843–1845 sprawował urząd drugiego dyrektora w Galicyjskim Towarzystwie Kredytowym Ziemskim. Z ramienia sejmu zajmował się sprawami uposażenia emerytalnego aktorów i innych pracowników Teatru Lwowskiego. W latach 1842–1850 był członkiem Wydziału Stałego Stanów Galicyjskich, od 13 kwietnia 1855 radcą Namiestnictwa we Lwowie. Nosił tytuł cesarsko-królewskiego podkomorzego. W 1873 został powołany na członka czynnego Akademii Umiejętności w Krakowie, nie był związany z żadnym ośrodkiem uniwersyteckim. Został odznaczony w 1854 Krzyżem Kawalerskim Orderu Żelaznej Korony. Od r. 1859 był członkiem Wydziału Galicyjskiej Kasy Oszczędności we Lwowie.