Nie założył rodziny, został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim obok brata Aleksandra w grobowcu rodzinnym.
Jego zainteresowania naukowe obejmowały historię średniowieczną Litwy i Rusi, heraldykę, genealogię. W pracy Piasty (1842) omówił proces organizowania się Kościoła katolickiego na ziemiach polskich oraz jego znaczenie w nawracaniu słowiańskich plemion na Pomorzu. Wykorzystując nieznane bądź mało znane wcześniej ruskie i litewskie kroniki przedstawił dzieje polityczne XIV-wiecznej Litwy (Synowie Gedymina, dwa tomy, 1849-1853). Opracował komentarze historyczne do dzieł Szekspira. Znany był z ostrych publicznych polemik.
Z innych prac Stadnickiego można wymienić: O pierwszych zaborach Waregów na ziemi Lachów (1842-1844) Rodowody domu Stadnickich (1857-1861) Bracia Władysława Jagiełły (1867) Olgierd i Kiejstut (1870) Koryjat Gedyminowicz i Koryjatowicze (1877) Przyczynek do heraldyki polskiej w średnich wiekach (1879) O tronie elekcyjnym domu Jagiellonów w Polsce (1880) O początkach arcybiskupstwa i biskupstw katolickich łacińskiego obrządku na Rusi halickiej i Wołyniu (1882) Przypisy
Bibliografia Biografia w iPSB Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 3: P-Z (pod redakcją Andrzeja Śródki i Pawła Szczawińskiego), Ossolineum, Wrocław 1985