W 1636 roku, po wycofaniu się wojsk szwedzkich z Braniewa, rada miasta odkupiła młyn w Wikielcu z zamiarem przekształcenia go na młyn papierniczy na potrzeby pracy drukarni utworzonej w mieście w 1589 roku. Jedna przeciągające się negocjacje z kolejnymi kontrahentami nie powiodły się i plany te wraz z kolejną wojną szwedzką (1655–1660) zostały zarzuconeDie ermländischen Papiermühlen, von Hansheinrich Trunz, w: Zeitschrift für die Geschichte und Altertumskunde Ermlands, Band 38, 1976 rok. Od 1783 roku młyn ponownie należał do Braniewa.
W 1919 podłączono Braniewo, a wraz z nim młyn Arnolda, do linii energetycznej zaopatrującej w prąd elektryczny wytwarzany przez elektrownię wodną w Pierzchałach. W tym samym roku młyn Arnolda został przystosowany też do pracy na energię elektryczną. Ostatnim właścicielem młyna przed wojną był Bernhard Hiepler (1895–1964)Stadt Braunsberg im Ermland: ein Familienbuch, von Walter Merten, 1976, s. 360Weronika Wojnowska Z braniewskiego piekiełka do Różańca [w:] IKAT. Gazeta braniewska 13–19 lipca 2001.