Ponieważ w zakresie pól ZULF nie ma rozszczepień spowodowanych efektem Zeemana, częstotliwości linii widmowych zależą jedynie o sprzężeń spinowych.
Sygnały MRJ zwykle wykrywa się indukcyjnie, ale metoda ta nie jest wystarczająco czuła do wykrywania promieniowania elektromagnetycznego niskich częstotliwości wytwarzanego przez ewoluujące spiny w eksperymentach ZULF. Ponieważ niemożliwe było zaobserwowanie sygnału oscylacji magnetyzacji wprost, wczesne metody detekcji prowadzone w próbkach ciał stałych stosowały techniki szybkiego przełączania pola (FFC – ). Metoda FFC ma trzy kroki: przygotowanie, ewolucję i detekcję. Na etapie przygotowania próbkę magnetyzuje się (polaryzuje spinowo), umieszczając ją w silnym polu magnetycznym. Następnie pole jest gwałtownie wyłączane (sprowadzane do zera lub prawie zera), a magnetyzacja podlega ewolucji opisanej hamiltonianem zeropolowym. Po wybranym czasie oczekiwania pole magnetyczne włączane jest ponownie, a sygnał, czyli wartość magnetyzacji po danym okresie oczekiwania, jest rejestrowany indukcyjnie w warunkach wysokiego pola. W jednym cyklu otrzymywany jest jeden punkt w ewolucji czasowej układu. Całkowity obraz ewolucji magnetyzacji otrzymuje się metodą „punkt po punkcie”, powtarzając cykl dla różnych wartości czasu oczekiwania.