W efekcie otrzymuje się sygnał w postaci tłumionych oscylacji, których transformata Fouriera daje widmo absorpcyjne ZULF MRJ.

Powstanie i rozwój bardzo czułych metod magnetometrii, jak SQUID, magnetooporniki i atomowe magnetometry typu SERF pozwoliły na detekcję sygnałów ZULF MRJ wprost, czyli na rejestrację całego zaniku magnetyzacji w jednym pomiarze, w warunkach zeropolowych. Spośród wymienionych magnetometry SQUID mają bardzo wysoką czułość, ale wymagają temperatur kriogenicznych, co czyni je niepraktycznymi dla zastosowań chemicznych i biologicznych. Magnetooporniki są znacznie łatwiejsze do zastosowania, a ich względnie mniejszą czułość można częściowo skompensować, umieszczając je znacznie bliżej próbki, niż jest to możliwe w przypadku czujnika SQUID. Najczęściej stosuje się jednak pompowane optycznie magnetometry atomowe, które łączą wysoką czułość z niewielkimi rozmiarami i wymaganiami technicznymi, pozwalającymi na umieszczenie sensora tuż przy badanym materiale.

Definicja zakresu pól ZULF