Seleukos powrócił do Babilonii, jego imperium obejmowało ogromne obszary Wyżyny Irańskiej i Azji Środkowej”.
Podczas masowych uroczystości ślubnych w Suzie zorganizowanych przez Aleksandra w roku 324 p.n.e. Seleukos zawarł małżeństwo z Apame, córką baktryjskiego arystokraty Spitamenesa. Jako jedyny z diadochów po śmierci Aleksandra nie oddalił on swojej irańskiej żony i ten związek „miał daleko sięgające konsekwencje dla późniejszej kariery Seleukosa, tworząc rodzinne więzi z czołowymi rodami irańskiego północnego wschodu, gdzie pierwsi Seleukidzi ostatecznie odnieśli większy sukces w uznaniu swojej władzy niż Aleksander”. W sumie Seleukos „w Iranie dążył do tego, by jego rządy były postrzegane jako integralna część imperialnego dziedzictwa Achemenidów. Z kolei w Babilonii wspierał lokalne tradycje sprzed panowania Persów [...] Zachował podstawowe, tradycyjne elementy dotychczasowej struktury rządzenia, regionalne satrapie i związane z nimi systemy lokalnych lojalności. Równolegle ustanawiał centralną administrację posługującą się językiem greckim.