Tworzył więc podwójny układ, w którym obok tradycyjnej, miejscowej arystokracji, mówiącej po aramejsku lub persku, wyrastała na bazie zajmowanych urzędów nowa elita, posługująca się językiem greckim i związana z Seleukosem jako charyzmatycznym władcą więzią o charakterze osobistym – zgodnie z macedońską tradycją”.

W roku 305 p.n.e., postępując za przykładem Antygona i jego syna Demetriusza, Seleukos ogłosił się królem (basileos). Do ostatecznej rozprawy z Antygonem doszło w roku 301 p.n.e. pod Ipsos, gdzie Seleukos pokonał go współdziałając z Lizymachem i Kassandrem. Antygon zginął w tej bitwie, lecz Demetriusz uciekł i Seleukos miał go ostatecznie pojmać dopiero w 285 p.n.e. W wyniku zwycięstwa pod Ipsos Seleukos poszerzył terytorium swojego państwa o północną Mezopotamię, północną Syrię, Armenię i wschodnią część Anatolii. Niemniej pomimo że zgodnie z porozumieniem pomiędzy nim a Lizymachem i Kassandrem w udziale miała mu przypaść także południowa Syria, Fenicja i Palestyna to nie udało mu się opanować tych terytoriów, gdyż w międzyczasie zajął je Ptolemeusz.