Pogrom w Łodzi – pogrom dokonany 17 września 1919 roku przez lumpenproletariat i żołnierzy armii Józefa Hallera na żydowskich mieszkańcach Łodzi.
Tło wydarzeń I wojna światowa w Łodzi spowodowała niemal całkowite zatrzymanie produkcji przemysłowej. Po 11 listopada 1918 nieliczne zakłady przemysłowe wznowiły wówczas produkcję, a bezrobocie systematycznie rosło. Latem 1919 Łódź liczyła 110 tys. bezrobotnych przy czym około 50% korzystało z zapomóg Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Magistrat Łódzki apelował o wsparcie do Ministerstwa Aprowizacji, nie odnosząc na tym polu znaczących sukcesów. Brak pracy i perspektyw na poprawę sytuacji materialnej wśród robotników miał wpływ na podatność robotników na agitację różnych grup politycznych. Co więcej w sytuacji, w której w Łodzi burżuazja wywodziła się głównie spośród ludności żydowskiej oraz pochodzenia niemieckiego, a robotnicy w większości byli pochodzenia polskiego, miało to szczególne znaczenie, na napięcia pomiędzy różnymi grupami narodowościowymi. Przyczyniało się to do przenoszenia antagonizmów klasowych na antagonizmy narodowościowe.